Ha.. sbnrnya entry ni saya nak update sebelum ke Langkawi, tapi tasempat sahaja..
Assalamualaikum..
Assalamualaikum..
Ini mebe entry saya yang terakhir sblm saya nak pergi bercuti panjang ke Langkawi. Tasabar rasanya nak berangkat, meninggalkan segala tekanan dan bebanan kerja seharian. He3. Beban la sangat xD
Anyway, semalam si Yah beriya3 bercerita ttg karok lagu Ayam Den Lapeh. He3. Then baru saya teringat3 bahawa saya ni menggunakan bahasa Negeri Sembilan atau Bahasa Minang. Walau saya bukanlah 100% orang Minang. Kwa2.
Keluarga sebelah ibu dan bapa saya memang mengamalkan adat minang. Mereka ni penuh istiadat, especially masa nak kawin. Bangsa Minang ni, hidup bersuku3. Maklumla ada 12 Suku / Luak / Porut. Dan anak2 dari satu2 suku, tak boleh kawin sesama sendiri. Walau saya tinggal di Melaka (sempadan Tampin), keluarga saya bertutur dalam bahasa negeri sembilan, manakala saudara2 saya yang disebelah selatan sikit, bertutur dalam bahasa Melaka (ulau melingkau atas pagau) he3.
Tapi emak saya lebih selesa berbahasa Melayu biasa3 aje, sebab agaknya mak saya ni dye bangsa travel dari kecil hingga la ke beliau kawin dan beranak pinak. Satunya sebab masa kecil dan remaja, emak saya tinggal di Penang (sbb atuk saya Polis), kemudian di Melaka dan berkahwin dengan ayah dan sebab ayah saya berkhidmat di TLDM maka emak saya tinggal di merata3 TLDM-Base kan. Dari Singapura, Johor sampai la ke Lumut nun. Jadi, pertuturan emak saya lebih kepada bahasa Melayu standard. Yang kelakarnya, emak saya membahasakan diri nya Mama, tapi kami panggil beliau : OMAK. Hwa3.
Tetapi, ayah saya mmg kalau berborak, dia akan menggunakan bahasa negeri sembilan dan kami adik beradik pun kalau berborak mmg menggunakan bahasa negeri juga especially adik bongsu saya yang 100% membesar di Melaka. Kekadang rindu juga saya nak berbahasa negeri bila pulang kekampung, lancar aje berbahasa negeri. He3. Apa tak nya, kat sekolah pun gunakan bahasa negeri xD.
Saya masih teringat semasa emak saudara saya hendak berkahwin. Masa tu saya kecil lagi. Oleh kerana beliau dan bakal suami beliau merupakan sesuku, maka mereka sbnrnya tak boleh kawin. Tapi sebab da gatal sangat maka mereka nak kawin gak. Masa tu mereka buat istiadat apebenda entah yang membolehkan mereka berkahwin, tak silap saya mereka membuat lakonan konon2nya mereka di 'tangkap basah' dan terpaksa gak kawin satu suku. Cam tu la. Tapi sbnrnya mereka bukan la ditangkap basah betul3, he2. Dah tua da makcik saya skang neh. He3.
Lagi satu, masa nak kawin tu, kalo org dtg bagi duit, misti tulis dalam buku dan kat sampul duet tu, misti tulis nama. Contohnya si Polan Bin Polan bagi RM10. Jadi nama beliau akan ditulis didalam buku dan esok bila anak si Polan tadi kawin, maka, RM10 tadi misti di pulangkan semula. Tak baik kan adat ni? Kira macam tuan rumah pengantin pula yang berhutang, padahal ko datang makan kenduri, bayar la weyh!. Kewkkeke.. gurau je. Bukan ke kita memberi dengan ikhlas? He3. Tapi saya tengok nowadays, da kurang dah adat cam ni (tapi masih ada lagi).
Okayh, cukup sampai sini.. nanti cerita3 lagi.
Anyway, semalam si Yah beriya3 bercerita ttg karok lagu Ayam Den Lapeh. He3. Then baru saya teringat3 bahawa saya ni menggunakan bahasa Negeri Sembilan atau Bahasa Minang. Walau saya bukanlah 100% orang Minang. Kwa2.
Keluarga sebelah ibu dan bapa saya memang mengamalkan adat minang. Mereka ni penuh istiadat, especially masa nak kawin. Bangsa Minang ni, hidup bersuku3. Maklumla ada 12 Suku / Luak / Porut. Dan anak2 dari satu2 suku, tak boleh kawin sesama sendiri. Walau saya tinggal di Melaka (sempadan Tampin), keluarga saya bertutur dalam bahasa negeri sembilan, manakala saudara2 saya yang disebelah selatan sikit, bertutur dalam bahasa Melaka (ulau melingkau atas pagau) he3.
Tapi emak saya lebih selesa berbahasa Melayu biasa3 aje, sebab agaknya mak saya ni dye bangsa travel dari kecil hingga la ke beliau kawin dan beranak pinak. Satunya sebab masa kecil dan remaja, emak saya tinggal di Penang (sbb atuk saya Polis), kemudian di Melaka dan berkahwin dengan ayah dan sebab ayah saya berkhidmat di TLDM maka emak saya tinggal di merata3 TLDM-Base kan. Dari Singapura, Johor sampai la ke Lumut nun. Jadi, pertuturan emak saya lebih kepada bahasa Melayu standard. Yang kelakarnya, emak saya membahasakan diri nya Mama, tapi kami panggil beliau : OMAK. Hwa3.
Tetapi, ayah saya mmg kalau berborak, dia akan menggunakan bahasa negeri sembilan dan kami adik beradik pun kalau berborak mmg menggunakan bahasa negeri juga especially adik bongsu saya yang 100% membesar di Melaka. Kekadang rindu juga saya nak berbahasa negeri bila pulang kekampung, lancar aje berbahasa negeri. He3. Apa tak nya, kat sekolah pun gunakan bahasa negeri xD.
Saya masih teringat semasa emak saudara saya hendak berkahwin. Masa tu saya kecil lagi. Oleh kerana beliau dan bakal suami beliau merupakan sesuku, maka mereka sbnrnya tak boleh kawin. Tapi sebab da gatal sangat maka mereka nak kawin gak. Masa tu mereka buat istiadat apebenda entah yang membolehkan mereka berkahwin, tak silap saya mereka membuat lakonan konon2nya mereka di 'tangkap basah' dan terpaksa gak kawin satu suku. Cam tu la. Tapi sbnrnya mereka bukan la ditangkap basah betul3, he2. Dah tua da makcik saya skang neh. He3.
Lagi satu, masa nak kawin tu, kalo org dtg bagi duit, misti tulis dalam buku dan kat sampul duet tu, misti tulis nama. Contohnya si Polan Bin Polan bagi RM10. Jadi nama beliau akan ditulis didalam buku dan esok bila anak si Polan tadi kawin, maka, RM10 tadi misti di pulangkan semula. Tak baik kan adat ni? Kira macam tuan rumah pengantin pula yang berhutang, padahal ko datang makan kenduri, bayar la weyh!. Kewkkeke.. gurau je. Bukan ke kita memberi dengan ikhlas? He3. Tapi saya tengok nowadays, da kurang dah adat cam ni (tapi masih ada lagi).
Okayh, cukup sampai sini.. nanti cerita3 lagi.
Post a Comment